เซราฟิม - 01

posted on 05 Mar 2008 00:38 by penzacola  in Fiction

- ทั้งนี้ขอเรียนให้ท่านผู้อ่านรับทราบล่วงหน้าว่าตัวละครทั้งหมดสื่อสารกันด้วยภาษาอังกฤษนะครับ -


พระอาทิตย์สาดแสงสว่างจ้าลงมากระทบผืนทะเลอันอ้างว้างกลางมหาสมุทรแปซิฟิก สีน้ำเงินเข้มของมัน บ่งบอกถึงความลึกที่แม้แต่แสงแดดยามเที่ยงวันก็ไม่อาจผ่านพ้นไปจนถึงก้นบึ้งของมันได้ ทันใดนั้นเอง ความสงบของผืนน้ำก็ถูกรบกวนด้วยแรงกดมหาศาล พื้นผิวที่เคยสั่นไหวไปด้วยคลื่น กลับยุบตัวลงจนเรียบสนิทเหมือนกับกระจกใสบานสี่เหลี่ยมบานใหญ่ วัตถุกึ่งโปร่งแสง ซึ่งเมื่อมองทะลุไปแล้วภาพด้านหลังดูบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ุขนาดของมันใหญ่แค่ประมาณรถยนต์คันเล็ก ๆ คันหนึ่ง มันค่อย ๆ เคลื่อนผ่านผิวน้ำไปช้า ๆ เมื่อลอยผ่านบริเวณไหนไป ผิวน้ำบริเวณนั้นก็กลับมามีคลื่นตามปกติ ภายในยานพาหนะกึ่งล่องหนนั้น มีหญิงสาวอายุประมาณยี่สิบต้น ๆ ผมสีขาวแกมเงินยาวถึงสะเอว กำลังนั่งประคองคันบังคับขนาดใหญ่อยู่ระหว่างหัวเข่าทั้งสองของเธอ ข้าง ๆ และด้านหลังมีชายและหญิงในชุดรัดรูปสวมเกราะอิเลคทรอนิคส์เบาสีดำสนิท ซึ่งเป็นอุปกรณ์คู่กายประจำหน่วยจู่โจมพิเศษไม่สังกัดเหล่าทัพของ สหรัฐอเมริกา โดยสารอยู่ด้วยอีกห้าชีวิต เบื้องหน้าของทุกคนมีปืนยาวกระบอกใหญ่พอ ๆ กับปืนกลประจำป้อมปืนวางตั้งฉากกับพื้นอยู่

"ยืนยันสภาพเป้าหมาย ประภาคาร คุชิโมโต้ ปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้าแล้ว ทัศนะวิสัยเท่ากับร้อยเปอร์เซ็นต์" หญิงสาวกล่าวขึ้น เธอค่อย ๆ ชะลอความเร็วของยานพาหนะลงจนมันหยุดสนิท

"อีกสามเมตรข้างหน้า... ระยะเฝ้าระวังของศูนย์ตรวจการข้าศึก... ขอให้ทุกคนระ... ระวังและปฏิบัติ... แผนโดยเคร่งครัด... โชคดี... กอง เบอร์แมน ศูนย์ควบคุม... ยกเลิกการติดต่อ..." เสียงชายคนหนึ่งดังออกมาจากลำโพงในห้องโดยสารแบบขาด ๆ หาย ๆ ก่อนที่จะเงียบไปในที่สุด

"เอาล่ะ อีกสิบชั่วโมงจะถึงจุดเข้าตี เรามีเวลาสรุปแผนอีกสิบนาทีก่อนเริ่มปฏิบัติการณ์ ต้องรบกวนแล้วล่ะครับ เซฟิม" เขาหันมามองหญิงสาวซึ่งดูเหมือนจะเป็นผู้ที่มีอายุน้อยที่สุด มือซ้ายของเธอยังกุมคันบังคับไว้แน่น ขณะที่แขนขวาทั้งข้างของเธอค่อย ๆ สลายตัวออกจากกันเหมือนทรายตลอดไปจนถึงหัวไหล่

"นี่คืนบันทึกจากนายพล แม็คไกวร์ ค่ะ" เธอกล่าวขึ้น ขณะที่สิ่งที่เคยเป็นแขนของเธอนั้นค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นรูปร่างเหมือนกับชายสูงอายุคนหนึ่ง ซึ่งมีขนาดประมาณหนึ่งในสิบของร่างกายมนุษย์จริง ๆ

"สวัสดีทุก ๆ คน... เริ่มบันทึกแล้วใช่ไหม..." ร่างเล็ก ๆ ของชายผู้นั้นพูดขึ้น เขาพยักหน้าครั้งหนึ่งแล้วเริ่มพูดต่อ

"ปฏิบัติการ แปซิฟิกมืด จะเริ่มต้นขึ้นในเวลา ยี่สิบสี่นาฬิกาตรงตามเวลาท้องถิ่นญี่ปุ่นวันนี้ ผลของสงครามขึ้นอยู่กับพวกคุณแล้ว หากทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับทั้งทางเราและทางกลุ่มพันธมิตรเอเชีย น่าจะเหลือน้อยที่สุดเท่าที่ปัจจัยเอื้ออำนวย" รูปของชายคนทำท่าเหมือนกับกำลังเดินไปทางซ้ายมือช้า ๆ แล้วสิ่งก่อสร้างบางอย่างก็ปรากฏขึ้นทางขวามือของเขา

"นี่คือแผนผังของศูนย์วิจัยโอซาก้า" รูปจำลองนั้นขยายใหญ่ขึ้นจนแสดงรายละเอียดภายในอย่างชัดเจน

"ข่าวกรองระบุว่าเป้าหมายของปฏิบัติการนั้นฝังอยู่ที่ใต้ตัวสิ่งก่อสร้างหลัก ทีมของพวกคุณจะต้องปิดระบบการทำงานของมันภายในเวลา ยี่สิบสามนาฬิกาห้าสิบเก้านาที เส้นทางที่จะเข้าไปข้างในนั้น มีเพียงเส้นทางเดียวตามที่ได้ระบุไว้ในสรุปแผนการล่วงหน้าแล้ว" แบบจำลองหายไปขณะที่ภาพชายคนนั้นขยายใหญ่ขึ้น

"ข้อมูลพิเศษ... สายของเราจาก โอซาก้า รายงานมาว่าจะมีการใช้ไพ่ตายของกองกำลังร่วม แปซิฟิกตะวันออก เพื่อคุ้มกันสถานีวิจัย ทางเราเองตอบไม่ได้แน่ชัดว่าไพ่ตายที่ว่านี้คืออะไร สิ่งที่เป็นความลับในระดับนั้น เป็นอันตรายต่อปฏิบัติการอย่างยิ่ง ขอเน้นย้ำให้เพิ่มความระวังเป็นพิเศษด้วย... พระเจ้าคุ้มครอง" ชายคนนั้นทำวันทยหัตถ์ แล้วรูปจำลองก็สลายออกเป็นเม็ดทรายกลับเข้าไปรวมตัวขึ้นเป็นแขนขวาของ เซฟิม ดังเดิม

"ไพ่ตาย..." ผู้กอง เบอร์แมน พูดเบา ๆ

"นี่สินะ สาเหตุที่พวกเราจำเป็นจะต้องมากับ เซฟิม ด้วย" เขาพูดต่อ ก่อนยกปืนกระบอกยักษ์คู่กายขึ้นมาตรวจเช็คกระสุนและลำกล้อง ลูกทีมของเขาปฏิบัติตามในทันที

"เอาล่ะครับ ผมกับลูกน้องพร้อมแล้ว ออกคำสั่งมาได้เลย" ผู้กอง เบอร์แมน หันไปหา เซฟิม อีกครั้ง เขาและลูกทีมต่างกระชับอาวุธเอาไว้กับตัวแน่นสนิท เซฟิม ยื่นมือทั้งสองข้างไปยังแผงควบคุมเบื้องหน้าแล้วใส่คำสั่งลงไปหลายชุด ยานพาหนะค่อย ๆ ลดระดับลงช้า ๆ จนจมหายไปใต้ผิวน้ำ...

< หน้าที่แล้ว - สารบัญ - หน้าถัดไป >