= Penz - Exteen =

เซฟิม รีบกระโดดขึ้นไปบนหลังคาตึก แล้วกระโจนจากอาคารหนึ่งไปยังอีกอาคารหนึ่ง ตามรถถังคันที่โดนแรงระเบิดลอยมา ห่ากระสุนปืนจำนวนมากยังคงตามเธอมาติด ๆ เธอทิ้งปืนกลในมือซ้ายไปแล้วเพื่อลดน้ำหนักให้กระโดดได้คล่องตัวขึ้น จนกระทั่งเหลือระยะทางอีกหนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น กระสุนปริศนาซึ่งเธอไม่ได้คาดคิดว่าจะมาจากทางด้านหน้า ก็พุ่งชนหน้าผากเธออย่างจัง... ร่างของ เซฟิม กระเด็นถอยหลังไปเล็กน้อยแล้วค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาบนถนนว่างเปล่าสายหนึ่ง เธอกระแทกกับผิวคอนกรีตจนเกิดรอยแยกรูปใยแมงมุมขนาดมหึมา แขนขาของเธอกระตุกอยู่สักพักก่อนจะนิ่งสนิทไป หัวกระสุนลูกนั้นค่อย ๆ ถูกขับออกมาจากรูตื้น ๆ ที่หน้าผาก แล้วแผลก็ถูกแทนที่ได้ของเหลวสีฟ้าจนหายสนิท เพียงไม่ถึงสองนาทีเท่านั้น เธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเหมือนคนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย

"โอย..." เธอส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด

"ไอ้บัดซบตัวไหนมันยิงกูวะ" เธอตะโกนดังลั่นจนกระจกของอาคารรอบ ๆ ร้าวไปหมด

"นี่คือเสียงผู้การ หูว์ จาก กองกำลังร่วมแปซิฟิกตะวันออก คุณกำลังบุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้ามพิเศษกรุณาวางอาวุธแล้วมอบตัวเสีย ไม่อย่างนั้นเราจะเริ่มเปิดฉากยิง" เสียงชายสูงอายุคนหนึ่ง ดังออกมาจากลำโพงบนรถลำเลียงพลที่จอดอยู่ปลายถนนเส้นนั้น เซฟิม รีบวิ่งไปข้างทางแล้วใช้ปลายกระบอกปืนซึ่งขณะนี้แทนที่มือขวาของเธออยู่ แตะเสาไฟริมถนน มันสลายเป็นทรายอย่างรวดเร็ว ก่อนไหลมารวมกับปืนแล้วค่อย ๆ เปลี่ยนรูปเป็นปืนใหญ่ขนาดพอ ๆ กับปืนเรือรบประจัญบาน ทหารที่ยืนคุ้มกันอยู่รอบรถลำเลียงพลรีบวิ่งเข้าหาที่กำบังกันจ้าละหวั่น ก่อนที่เสียงปืนมือขวาของ เซฟิม จะดังขึ้นกึกก้องจนกระจกอาคารบริเวนนั้นแตกละเอียด กระสุนปืนวิ่งทะลุรถคันนั้นไปเหมือนมันเป็นกระดาษไม่มีผิด ทว่าแรงสะท้อนของปืนกลับไม่ได้ให้ เซฟิม ขยับไปจากจุดที่เธอยืนอยู่สักนิดเดียว หุ่นยนต์สอดแนมเริ่มกรูกันเข้ามาบริเวณที่เธอยืนอยู่ พวกมันรักษาระยะห่างเอาไว้เพื่อไม่ให้โดนทำลาย ทหารที่หลบเข้าที่กำบังไปเมื่อครู่วิ่งออกมาแล้วเริ่มเปิดฉากยิง เซฟิม รีบยกปืนกระบอกนั้นขึ้นกำลังตัวเอาไว้ แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนรูปของมันกลับไปเป็นปืนกลแบบเดิม โดยใช้วัสดุที่เหลือสร้างปืนยาวเล็กอีกกระบอกไว้ถือในมือซ้าย เธอได้ยินเสียงลูกปืนใหญ่พุ่งตรงมาอีก นี่เป็นสัญญาณบอกว่ากองกำลังป้องกันชายฝั่งญี่ปุ่นรู้ตำแหน่งของเธอแล้ว กระสุนตกลงไม่ห่างจากเธอนัก นัดต่อไปจะเป็นการยิงหวังผล เธอต้องรีบวิ่งหาที่กำบังจากวิถีกระสุนปืนของทหารเบื้องหน้า เพราะมันเริ่มหนาแน่นมากจนยากเกินกว่าจะหลบได้หมด สัญญาเตือนจากแขนขวากำลังบอกเธอว่า นาโนบอท ทำงานเกินกำลังและไม่พร้อมจะแปรสภาพไปอีกสิบนาที ทันใดนั้นเอง ชายผมขาวในเสื้อคลุมสีน้ำตาล มือถือปืนกระบอกโตก็กระโดดลงมาขวางหน้าเธอเอาไว้ กระสุนปืนใหญ่ตกลงด้านหลังเธอพอดี แรงระเบิดผลักให้เธอโผเข้าไปหาเขาโดยไม่ตั้งใจ เธอจึงยกปืนแขนขวาบังหน้าเอาไว้ ขณะที่ชายคนนั้นสาดกระสุนใส่แล้วหลบออกไปด้านข้าง เซฟิม ไม่เคยพบกับมนุษย์คนไหนที่มีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วขนาดนี้มาก่อน เมื่อเธอตั้งหลักได้ จึงรีบวิ่งหนีเข้าไปในตรอกข้างถนนโดยไม่รอช้า

"จะหนีไปไหน" ชายคนนั้นตะโกน เสียงของเขาดังผิดมนุษย์ธรรมดา นี่คงเป็นไพ่ตายที่นายพล แม็คไกวร์ เตือนเธอเอาไว้แน่นอน เธอใช้ปืนยิงกำแพงตึกจนเป็นโพรงกว้างแล้วกระโจนเข้าไปโดยมีชายปริศนาคนดังกล่าว ตามหลังมาติด ๆ ทั้งคู่วิ่งไล่กันพลาง สาดกระสุนใส่กันไปพลางตลอดทางขึ้นบันใดหนีไฟของอาคารหลายสิบชั้น ของเหลวสีฟ้าไหลออกมาสมานแผลของเธอตามแขนขาหลายจุด ขณะที่ชายคนนั้นไม่มีท่าทีบาดเจ็บจากกระสุนหลายนัดที่เธอยิงโดนเขาเลย