= Penz - Exteen =

ปริมาณนาโนบอทในเลือดของ เซฟิม ลดลงอย่างรวดเร็ว การสมานแผลจากกระสุนจำนวนมาก กำลังทำให้เนื้อเยื่อสำรองในร่างกายลดต่ำลง ทุกครั้งที่ เซฟิม เข้าใกล้ซากหุ่นยนต์สอดแนม มันก็กลับระเบิดตัวเองในทันที นอกจากจะสร้างความเสียหายให้กับเธอแล้ว มันยังทำให้การเก็บวัสดุมาประกอบอาวุธและซ่อมแซมร่างกายยากยิ่งขึ้น เบื้องหลังเธอก็ยังคงมีหุ่นยนต์พวกนี้บินตามมาไม่ยอมหยุด บันไดทุก ๆ ชั้นที่เธอวิ่งผ่านพาเธอสูงขึ้นไปบนอาคารเรื่อย ๆ โดยไม่เห็นจุดหมาย แต่ทันไดนั้นเองเธอก็ต้องชะงักเมื่อตัวตึกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงระเบิดดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเศษคอนกรีตกระทบกัน เสียงโหยหวนของเหล็กที่กำลังถูกบิดด้วยแรงมหาศาลฟังแล้วเหมือนกับปีศาจที่กำลังกรีดร้อง กระสุนปืนใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังโปรยลงมายังอาคารหลังนี้ เซฟิม ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อที่จะหนีออกไปให้ทันเวลา เธอวิ่งออกจากทางหนีไฟเข้าไปในตัวอาคารแล้วเริ่มมองหาหน้าต่าง หุ่นยนต์สอดแนมยังคงบินตามเธอมาไม่หยุด เสียงปืนเริ่มดังขึ้นจากอาคารที่อยู่ห่างออกไปอีกฟากถนน แสงจากลำกล้องปืนพวกนั้นสว่างไสวจนลานตาไปหมด เฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์สำนักงานโดนกระสุนแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี เธอจึงรีบกระโจนไปยังมุมหนึ่งของห้องซึ่งมีผนังคอนกรีตหนาพอจะเป็นที่กำบังให้กับเธอได้ ทหารข้าศึกล้อมเธอเอาไว้จากทุกด้าน เพียงแค่กองกำลังป้องกันชายฝั่งญี่ปุ่นก็เกินขีดจำกัดของเธอในขณะนี้เสียแล้ว ขณะที่ เซฟิม หมอบหลบอยู่ในซอกกำแพงนั้นเอง แรงระเบิดมหาศาลก็ผลักตัวเธอรวมทั้งอุปกรณ์สำนักงานและเศษวัสดุอีกจำนวนมากให้ลอยไปชนกับเสาต้นใหญ่ตรงกลางห้อง ระบบประมวลผลอิเล็คทรอนิคส์ในร่างกายของเธอกำลังหยุดทำงานไปทีละระบบ ปืนแขนขวาค่อย ๆ อ่อนยวบลงจนสลายเป็นเม็ดทราย หูของเธอไม่ได้ยินเสียง...แก้วหูของเธอคงจะแตกไปแล้ว แต่นาโนบอทกำลังเร่งซ่อมแซมอวัยวะส่วนที่สำคัญสำหรับการรอดชีวิตอยู่ จนในที่สุดหน่วยประมวลผลกลางก็หยุดทำงาน นี่เป็นครั้งแรกในความทรงจำอันยาวนานของเธอ ที่ร่างกายนี้ กำลังถูกควบคุมด้วยสมองเพียงอย่างเดียว เมื่อระบบการทำงานซึ่งมีพื้นฐานบนตรรกะ โปรแกรมสังเคราะห์ และปัญญาประดิษฐ์หยุดชะงักลง สัญชาติญาณของมนุษย์ซึ่งเธอไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่ในสมองของเธอมาก่อนก็เข้าแทนที่ ความกลัว ความเจ็บ ความสิ้นหวังกำลังประดังเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน ของเหลวสีฟ้าไม่ไหลออกมาสมานแผลตามตัวเธอแล้ว เซฟิม ค่อย ๆ ลากมือขวาของเธอมาดูใกล้ ๆ มือข้างนั้นเปื้อนเลือด...

ของเหลวสีแดงจำนวนมากกำลังทะลักออกมาจากหน้าท้องของเธอ ไม่นานนักเธอก็เริ่มรู้สึกอึดอัดในลำคอ เลือดค่อย ๆ นองท่วมลิ้นแล้วไหลออกมาทางปากช้า ๆ ทว่า... มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น ทหารในตึกฝั่งตรงข้ามหยุดโจมตีเธอไปเฉย ๆ แสงสว่างวาบหนึ่งสาดเข้ามาจากด้านนอก เซฟิม รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเล็ก ๆ ในหูของเธอ แล้วจึงหมดสติไปท่ามกลางกองเลือดนั้นเอง...