[Tag] Changes I Want to Be

    posted on 02 Dec 2008 01:34 by penzacola in Daily-Rant

     [Tag] Changes I Want to Be

    You must be the change you want to see in the world...

    จงเป็นความเปลี่ยนแปลงที่ท่านอยากให้เกิดขึ้นบนโลกใบนี้...

    - Gandhi

    ตัวผมเองไม่ได้รู้จักเจ้าของวลีนี้มากนัก นอกเสียจากผ่านทางหนังสือชีวประวัติเล่มเล็ก ๆ เล่มหนึ่งที่คุณพ่อซื้อมาให้จากอินเดียเมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนนี้มันตั้งฝุ่นจับหนาเตอะอยู่ที่มุมหนึ่งของชั้นวางหนังสือ ทุกท่านคงรู้จักชายคนนี้ดีในภาพของคนหัวล้านสวมแว่น นุ่งผ้าผืนโทรม ๆ ถือไม้เท้าคันยาวเหยียดจนสูงกว่าหัวของตัวเอง และในฐานะผู้นำแนวคิด "อหิงสา"(Ahimsa) มาสู่สายตาประชาคมโลก

    Entry นี้ไม่ได้มาเล่าเรื่องของ คานธี ไม่ได้มาวิพากษ์แนวทางอหิงสา และไม่ได้มาโวยวายเรื่องการเมือง แต่จะเลี่ยงว่าไม่ได้รับแรงบันดาลใจโดยสภาพการเมืองนั้น เห็นจะเป็นเรื่องโกหก

    จุดประสงค์ของ Entry นี้คือการมาแจก Tag ให้คนคิดสั้นที่บังเอิญเข้ามาอ่านรับไปเขียนต่อสักคนละ 5 บรรทัดก็ยังดี

    จุดประสงค์ของ Tag นี้คือการเปิดเวทีให้คนธรรมดา ๆ อย่างเรา ๆ ท่าน ๆ ได้มีโอกาสพูดถึงความเปลี่ยนแปลงที่อยากให้เกิดขึ้นกับโลก และแนวทางชีวิตของเราทุกคนที่ได้ "เป็น" ความเปลี่ยนแปลงนั้นด้วยตนเอง มีอะไรงาม ๆ ในแง่มุมไหนของชีวิต ก็เอาออกมาเล่าสู่กันฟังเถอะครับ

    และเบื้องล่างคือการประเดิมตอบ Tag นี้ ด้วยตัวผมเอง

     

    - ผมอยากเห็นโลกที่ทุกคนตระหนักว่าการเรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุด -

    ผมจึงเรียน ทั้ง ๆ ที่เลยวัยเรียนมาแล้วและไม่มีใครจ้ำจี้จ้ำใชให้เรียน เงินส่วนใหญ่ที่หามาได้และอดออมมาแต่วัยเด็ก ก็หมดไปกับค่าเล่าเรียน ค่าหนังสือ ค่าอุปกรณ์ลองผิดลองถูกสารพัด ผมซื้อเกมทุกเกม มาเพื่อเรียนรู้อะไรสักอย่าง และนำสิ่งที่ได้มานั้นไปปรับใช้เสมอ ผมเขียนบล็อก เพื่อทดสอบและพัฒนาฝีมือ โดยให้ผู้อ่านเป็นเครื่องชี้วัด ผมมองหางานที่จะให้โอกาสผมได้ใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมาเสมอ ๆ และขอยืนยันว่าผมจะเรียนอย่างนี้ต่อไปจนกว่าชีวีจะหาไม่

    - ผมอยากเห็นทุกคนเป็นในสิ่งที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็น -

    ผมเป็นเด็กบ้านนอก โตมาในครอบครัวที่ไม่ได้จนและไม่ได้รวยล้นฟ้า จากบ้านมาเพื่อใช้ชีวิตในวงการที่ใคร ๆ เขาก็ว่าไร้สาระที่สุด และทุกวันที่ผมก็ย่างก้าวเข้าใกล้มันไปเรื่อย ๆ ปัจจุบันคนที่บ้านภูมิใจที่ผมจากมาแล้วไม่เสียเปล่า ผมสามารถบอกเล่าความสำเร็จของผมได้อย่างอกฝายใหล่ผึ่งทุกครั้งที่คุยกับพ่อและแม่ ผมศึกษาการเงินและการบัญชีเพื่อรู้วิธีบริหารรายได้และลดโอกาสถูกเอารัดเอาเปรียบลงให้เหลือน้อยที่สุด ผมทำตามใจฝันโดยหาเงินเลี้ยงตัวเองใช้จ่ายเพื่อการศึกษา และอดออมไว้สำหรับครอบครัวในอนาคตโดยไม่ติดขัด ในฐานะคนธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ผมขอยกย่องผู้คนอีกมากมายที่ต่อสู้เพื่อฝันของตนเอง โดยไม่ทิ้งความจริงที่ต้องเผชิญเช่นกัน

    - ผมอยากเห็นโลกทีุ่ทุกคนเคารพกติกา -

    ทุกครั้งที่ผมได้ยินเสียงนกหวีด ผมหยุดรถชิดขอบทางแล้วลงกระจก ไหว้เจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วซักถามรับฟังข้อหา รับใบสั่งแล้วไหว้ขอบคุณ จากนั้นก็ขับรถไปทำธุระหากเร่งรีบ จัดตารางเวลาไปสน. หรือไม่ก็ฝากเงินไปจ่ายค่าปรับกับเด็กเดินเอกสาร ครั้งหนึ่งผมไปขึ้นเครื่องบินสาย ผมรู้ว่าหากผมโทรศัพท์ไปโวยวายบอกให้ Ground เขารอก่อนก็สามารถทำได้ เพราะเคยเห็นคนทำได้ผลมาแล้วหลายครั้ง แต่ผมก็ไม่โทร เพราะผมตระหนักว่าการที่ผมทำให้คนทั้งเครื่องต้องรอถึง 10 นาทีเพราะข้ออ้างอะไรก็ตามแต่ เป็นการเห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง ผมยอมเจ็บตัวคนเดียวแล้วใช้เหตุการณ์นี้เป็นเครื่องเตือนใจ ว่าอย่าได้ใช้เวลาโดยไม่วางแผนอีก ผมไม่เคยไปไหนสายอีกเลยนอกจากเข้าเรียน เพราะมันจำเป็นต้องสายด้วยหน้าที่สำคัญกว่า

     

    ผมขอเขียนเพียงสามข้อแค่นี้ ซึ่งก็ยาวพอสมควรแล้ว เพื่อนนักอ่านคงจะอ่านได้หมดแต่อาจรบกวนบางท่านที่ไม่ชอบอ่านบทความยาว ๆ ทั้งนี้การเขียนบทความยาวให้น่าสนใจเป็นสิ่งที่ผมต้องการฝึกตัวเองอยู่เสมอ สำเร็จหรือไม่ ผู้่อ่านคือผู้พิจารณาครับ 

    หวังว่าทุกท่านคงจะสละเวลาเขียนสักข้อสองข้อ ไม่ต้องเขียนทั้งหมดหรอกครับ เพราะเขียนยาวไปกว่านี้ก็คงไม่ได้ซีไรท์ (เครดิตมุขคูณภูภู่) คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าว่า Tag นี้อาจจะแป๊กเพราะบล๊อกของผมมันไม่ค่อยป๊อป (อัพน้อยอีกต่างหาก) แต่ผมก็ดีใจที่ได้เขียน อ่านดูแล้วอาจเหมือนยกย่องสรรพคุณตัวเอง (ซึ่งจริง ๆ ก็ใช่) แต่ผมอยากให้ทุกคนยกย่องแนวทางชีวิตของตัวเองนะครับ

    สำหรับตัวผมแล้ว การพัฒนาทีึ่ยั่งยืนนั้นเกิดขึ้นภายในตัวเราทุกคนอย่างช้า ๆ และัมั่นคงเสมอ สิ่งที่หวือหวา หุนหันพลันแล่นมักจะลงเอยด้วยความวินาศเสียมากกว่า มนุษย์เรานั้นเหยียดหยามธรรมชาติโดยการเปลี่ยนแปลงสรรพสิ่งแบบหุนหันพลันแล่น ให้เกิดขึ้นรวดเร็วตามใจเราเสมอมา

    ธรรมชาติของความเป็นสังคมมนุษย์ก็เช่นกัน หากจะพัฒนาอย่างยั่งยืนแล้ว ต้องเริ่มที่ตัวเราเองวันนี้ ผลมันไม่แสดงออกมาเปรี้ยงปร้างสายฟ้าแลบ เหมือนการพยายามเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้อื่นหรอกครับ แต่ประวัติศาสตร์สอนเราเสมอมาว่าการเปลี่ยนแปลงช้า ๆ นั้นนำมาซึ่งผลที่มั่นคงและยาวนานเสมอ

     

     

    สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกท่านที่ถ่างตาอ่านกันจนจบ และหวังว่าเพื่อน ๆ จะนำแนวทางชีวิตงาม ๆ มาสอนผมเยอะ ๆ นะครับ จะคอยอ่านครับ มีสัก Entry หัวใจผมก็เบิกบานเป็นดอกทานตะวันแล้ว

     

    Penz

     

    Comment

    Comment:

    Tweet

    ผมลืมบอกไปว่า ตอนที่เข้ามาดูเมื่อ 3-4 วันก่อน จะเอาแท็กไปทำ เป็นแท็กแรกเลย แหะๆ ขอเวลาประมาณ 2-3 วันนะครับ big smile

    #3 By -ratsder- on 2008-12-06 21:07

    เป็นTagที่น่าสนใจมากๆเลยครับ ถ้าหาจังหวะทำTagนี้ได้จะขอรับไปทำนะครับ (ตอนนี้คิดออก1เรื่อง)confused smile

    #2 By SkyKiD on 2008-12-02 16:57

    มาตอบแท็กให้ดีกว่า ขอเขียนข้อเดียวนะคะ มีเวลาสามนาที
    ของเราขอเป็นอันที่ไม่ค่อยกว้างเท่าไหร่นะ

    อยากเห็นคนทุกคนเลือกที่จะทำอะไรให้แก่กันด้วยความจริงใจ
    ไม่ใช่ทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองหรือพรรคพวก..
    เคยไหมที่เราคิดอยากจะทำบุญเพราะเราแค่อยากทำ ไม่ใช่เพราะอยากได้บุญ เคยไหมที่เราซื้อของขวัญให้ใครเพราะเราอยากให้ เคยไหมที่จะไม่หวังอะไรเลยตอบกลับมา
    เคยไหมที่คนรวย ๆ บริจาคของให้คนยากจน แล้วไม่มาป่าวประกาศในทีวีว่าชั้นทำดี..
    เพราะว่าทุกอย่างเริ่มที่ตัวเอง ต่อให้เป็นเรื่องเล็กน้อยก็น่าจะกระตุ้นต่อมความดีในสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ที่พบเห็นได้นะคะ
    คนดีวัดกันที่ไหน..คนชั่วดูกันยังไง..

    จบ
    เอ่อ รู้สึกงง ๆ ยังไงไม่รู้ แหะ ๆ ไปเรียนแล้วค่ะ big smile

    #1 By momoocha on 2008-12-02 08:40