เรื่องของใคร?

    posted on 23 Feb 2010 18:04 by penzacola in Daily-Rant


    เรื่องของใคร?

     

    ผมเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่่งซึ่งมีลักษณ์พิเศษเป็นนัยสำคัญคือชอบ "เสือก" เรื่องชาวบ้าน

    ใคร ทำอะไร ที่ไหน อย่างไรแล้ว หากมีเหตุเข้า Scope สิ่งที่ผมทำเป็นอาชีพหรือสนใจตามแนวทางของชีวิต จะต้องไปสอบไปสืบจนได้ความกระจ่างชัดมาให้หายแคลงใจ

    ถ้ามันหยุดแค่นั้น... ก็คงไม่เท่าไหร่...

    เพราะดันเป็นคนชอบ "ช่วย" คนซะอีกแล้วก็มักจะไม่ค่อยช่วยกับปาก แต่ลงไปลุยด้วยเลย ถ้าเป็นสิ่งที่ำทำคล่องแล้วก็จะทำให้ดูเป็นตัวอย่างว่ามันมีเทคนิคทางลัด อย่างไร ผู้หลักผู้ใหญ่ท่านสอนไว้ คนเรานั้นเริ่มต้นด้วยการเรียนจนถึงระดับหนึ่ง ถ้าอยากเก่งขึ้นก็ต้องลงมือทำ เมื่อลงมือทำถึงระดับหนึ่งจะเก่งขึ้นได้อีก ก็ต้องเริ่มสอนและแลกเปลี่ยนความรู้กันกับคนอื่น

     

    ทีนี้เรื่องมันมีอยู่ว่า

    ในการทำงานซึ่งมีการกำกับ ส่วนงานไว้ชัดเจนนั้น บ่อยครั้งการ "ช่วย" แสดงหรือแนะนำในสิ่งที่เราทำถนัดให้คนนอกส่วนงานสังกัดนั้น เป็นสิ่งที่ถูกมองว่า "ไม่ควร" 

    ใครที่เคยบริหารงานระดับกลางหรือ บริหารโครงการ คงเคยมีประสบการณ์ที่ต้องเจอกับความผิดพลาดซึ่งเกิดขึ้นนอกเหนือขอบเขตส่วน งานที่ตนมีอำนาจรับผิดชอบ แต่ตัวเองต้องรับผิดชอบต่อความเป็นไปที่เกิดขึ้นกับงานทั้งหมด กล่าวคือ ฝนมันตกอยู่ทางเหนือ แต่ตอนน้ำท่วมมันมาเปียกอยู่ทางใต้...

    นี่จะยิ่ง เลวร้ายไปใหญ่ หากในองค์กรไม่มีระบบติดตาม Root Cause เพราะจะทำให้ต้องรับผลจากความผิดพลาดของงานเต็ม ๆ มิเช่นนั้นก็ต้องเรียนรู้ที่จะเล่นการเมืองสาดโคลนจนช่ำชอง

     

    หากเป็นเช่นนี้แล้วจะป้องกันตัวเองอย่างไร?

    ใน แนวทางของคนอื่น (ไม่แน่ใจว่าส่วนมากหรือไม่) ก็ใช้การโยนความรับผิดชอบออกจากตัว ใช้ชีวิตเป็นมนุษย์วนลูปขอทำงานแบบเดิมใช้องค์ความรู้เิดิมแล้วเิงินเดือน ขึ้นเรื่อย ๆ ไปเช่นนั้น แนวทางนี้ฉลาด เพราะนอกจากจะไม่ต้องทำอะไรเพิ่มแล้ว ยังไม่ต้องรับผิดชอบให้เปลืองตัวประวัติสะอาดงดงาม เป็นวิธีที่เฉลียวหรือไม่คนอ่านคิดกันเอาเองดีกว่า โยนความรับผิดชอบให้คนอ่านมั่ง

    ในแนวทางโง่ ๆ ที่ผมปฏิบัติ คือ เกิดเป็นมนุษย์ด้วยกันแล้ว ก็ต้องหิ้วหามกันไป อะไรทำได้ก็ต้องลงมือทำแลกเปลี่ยนความรู้กันได้ก็แลก ช่วยทำกันไปได้ก็ช่วย แบกรับความรับผิดชอบไว้ ผิดพลาดเสียหาย แอ่นอกรับอย่างลูกผู้ชาย เรียนรู้ปรับปรุง ไม่ผิดซ้ำผิดซ้อน อัพเดท Resume ตัวเองเรื่อย ๆ พูดคุยกับคนในแวดวงธุรกิจบ่อย ๆ วันไหนโดนเขาป้ายสีให้ต้องมีอันเป็นไปก็พร้อมจะเดินออกอย่างสง่าผ่าเผย เอาความรู้ความสามารถที่อัดแน่นเต็มกระเป๋า ไปจรรโลงสังคมอื่นที่เขาต้องการเราในภายภาคหน้า

     

    ผมเชื่อ ว่าสิ่งที่ผู้หลักผู้ใหญ่ คนเฒ่าคนแก่พูดไว้ คือแนวทางที่ผ่านร้อนหนาวกาลเวลามาแล้ว สิ่งที่ผมทำอาจเ็ป็นภัยกับตนในวันนี้ แต่อย่างน้อย ๆ ผมก็ใช้ชีวิตโดยปราศจากความละอายแก่ใจ มีเพื่อนฝูงที่ไว้ใจได้คอยระแวดระวังภัยให้ในทุกย่างก้าวที่ผมเดิน

    การ ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน คือเรื่องของมนุษย์ทุกคน ไม่ใช่เรื่องของใครคนใดคนหนึ่งทั้งนั้น ไม่ว่าจะในที่ทำงานหรือในสังคมก็ดี ถนัดเรื่องใดก็ช่วยเขาเรื่องนั้น เรื่องที่ไม่ถนัดก็เรียนรู้จากคนอื่นไป แลกเปลี่ยนความรู้กันไป แล้วสักวันก็จะถนัดเอง

     

    ไม่ได้อัพมาพักใหญ่ วันนี้มาระบายความในใจเท่านี้ล่ะครับ

    ขอให้ทุกท่านพบแต่ความสุขความเจริญ

     

    Penz

     

    Comment

    Comment:

    Tweet

    ช่วงนี้หนักนะ